Christophe Vekeman

EEN ENKEL WOORD Ik wist het niet, ik bleef maar piekeren, dagen- en nachtenlang Mijn blik werd dof, mijn vel werd vaal, ik werd er mager van Ik raadpleegde een waarzegster, die mij ook antwoordde Enfin, ik zag haar mond bewegen, - maar stilte was wat ik hoorde Ik wist niet wat te doen, o God, ik wist mezelf geen raad Ik dacht: ik heb nog tijd, akkoord, maar straks is het te laat Dan sta ik daar en flap ik er alleen maar flauwekul uit Dan blaas ik op de loftrompet, - de loftrompet zonder geluid Misschien, dacht ik, moet ik eens in de Bijbel bladeren, want zie Met name 't evangelie geeft altijd veel inspiratie Dus ik nam het Boek der Boeken, en schreef over wat ik las En toen schrapte ik het geschrevene weer: 't leek toch niet echt gepast 'Nee, ik heb een beter idee,' zei ik tegen mezelf, al zwijgend Het beste is natuurlijk om de overtreffende trap te bestijgen Helaas, echter, ook dat idee werd daarna door mij afgewezen Niemand belandt in de hemel omdat hij de hemel in is geprezen En superlatieven klinken vaak zo hol, zo leeg en overdreven En bovendien, de eerste van straks is de laatste vandaag, in dit leven Wie wil er worden bejubeld en in de hoogte worden gestoken Als Christus zelf gekruisigd is, vernederd en gebroken? Dus wist ik me geen raad, echt niet, 't was eigenlijk best raar Ik zat maar door het raam te staren met mijn handen in mijn haar Tot ik besloot: ik zwijg gewoon, - de taal, immers, is ontoereikend Wat ik ga doen, gewoon, is het publiek betekenisvol aankijken Gewoon, de mensen aankijken, eerbiedig, stil en sereen Kijken naar de mensen, kijken, niets anders dan kijken alleen En dat is precies wat ik ga doen, heel kort maar, zeker niet te lang Maar goed, wat ik nog wilde zeggen, ja Een enkel woord maar: Bedankt